بسم الله الرحمن الرحيم

الحمدو لله رب العالمين . مالك يوم الدين . درود بي پايان بر پيغمبر اسلام و اولاد او باد . كه

پزشكان تن و روان مرد مانند و از گفتة اوست . دوستي دنيا يك بيماري بزرگ است كه همة بيماري

هاي آدم از شاخ و برگ اوست و ياد آوري از مرگ داروي آن بيمار است . و بعد ، اين بندة خدا

مي گويد كه پيش از اينكه سال يك هزارو سيصد و هفت شمسي بود گزارشات خود را از آغاز

آموزگاري تا به انجام نوشتم و نام آن نامه را (( سياحت شرق )) نهادم و در اين هنگام كه سال يك

هزار و سيصد و دوازده شمسي بود گزارشات برزخي خود را نوشتم و اين نامه را (( سياحت غرب ))

نهادم كه از من يادگار و ملت اسلام را پند باشد . پر روشن كه بدن انسان عنصري و مادي جهان

طبيعت حجابي است ضخيم و پرده اي است سخت بر روي ديدة انسان از جهان ديگر به مردان و

بيرون شدن از اين جهان مادي و بر طرف شدن اين پرده مي بيند و مي رسد به چيزهايي كه پيش

از اين نمي ديد و نمي رسيد . و من مردم . پس ديدم ايستاده ام و بيماري بدني كه داشتم ندارم و

تندرستم . خويشان من در اطراف جنازه براي من گريه مي كنند و من از گرية آنها اندوهگينم و به

آنها مي گويم من نمرده ام . بلكه بيماريم رفع شده است كسي گوش به حرف من نمي كند .

گويا مرا نمي بينند و صداي مرا نمي شنوند . دانستم كه آنها از من دورند و من نظر به آشنايي و

دوستي به آن جنازه دارم ، خصوص بشرة پهلوي چپ او را كه برهنه بود و چشمهاي خود را به آنجا

بودم و جنازه را بعد از غسل وديگر كارها به طرف قبرستان بردند من هم جزء مشعيين رفتم ودر ميان

آنها بعضي از جانورهاي وحشي ودرندگان از هر قبيل مي ديدم كه از آنها وحشت داشتم ولي

ديگران وحشت وآنها نيز اذيتي نداشتند. گويا اهلي وبه آنها مأنوس بودند وجنازه را سرازير گور

نمودند ومن در گور ايستاده تماشا مي كردم ودر آن حال مرا ترس ووحشت گرفته بود. به ويژه

هنگامي كه ديدم در گور جانورهايي پيدا شدند وبه جنازه حمله ور گرديدند وآن مردي كه در

گور جنازه را خوابانيد معترض آن جانورها نشد. گويا آنها را نمي ديد واز گور بيرون شد ومن از

جهت علاقه مندي به آن جنازه داخل گور شدم براي بيرون نمودن آن جانوران ولي آنها زياد

بودند وبر من غلبه داشتند وديگر آن كه مرا چنان ترس گرفته بود كه تمام اعضاي بدنم مي لرزيد

واز مردم دادرسي خواستم كسي به دادم نرسيد. ومشغول كار خود بودند گويا داخل گور را نمي

ديدند. ناگهان اشخاص ديگري در گور پيدا شدند كه آنها كمك نموده آن جانوران فرار نمودند.

خواستم از آنها بپرسم كه آنها چه كساني هستندوچه گفتند؟

ان الحسنات يذهبن السيات

و ناپديد شدند. پس از فراغت از اين هنگامه ملتفت شدم كه مردم سرگور را پوشانيده اند ومن را

در ميان گور تنگ وتاريك ترك كرده اند. ومي بينم آنها را كه رو به خانه هايشان مي روند وحتي

خويشان ودوستان وزن وبچه خودم كه شب وروز در صدد آسايش آنها بودم واز بي وفايي آنان

بسي اندوهناك شدم واز خوف وحشت گور وتنهايي نزديك بود دلم به تركد. با حال غربت

ووحشت فوق العاده ويأس از غير خدا در بالاسر جنازه نشستم كم كم ديدم قبر مي لرزد واز

ديواروسقف خاك مي ريزد بخصوص از پايين قبركه بسيارتلاطم دارد. كأنه جانوري آنجا را مي

خواهد بشكافد وداخل قبر شود وبالاخره آنجا شكافته شد ديدم دو نفر با رويهاي موحش وهيكل

مهيب داخل قبرشدند مثل ديوهاي قوي هيكل واز دهان ودوسوراخ بيني هايشان دو شعلة آتش

بيرون مي رود وگرزهاي آهنين كه با آتش سرخ شده بود كه برقهاي آتش از آنها جستن مي كرد

دردست داشتند وبه صداي رعد آسا كه گويا زمين وآسمان را به لرزه در آورده از جنازه پرسش

نمودند كه (من ربك) ومن از ترس ووحشت نه دل داشتم ونه زبان وفكر كردم كه جنازه بي روح

جواب اينها را نخواهد داد ويقين است كه با اين گرزها خواهند زد كه قبر پر از آتش شود وبا آن

وحشت مالا كام اين آتش سوزانهم سربار خواهد شد پس بهتر اين است كه من جواب گويم. توجه

نمودم به سوي حق وچاره ساز بيچارگان وكارساز درماندگان ودر دل توسل شدم به حضرت علي

ابن ابيطالب (ع) به مجرد اين خطور والهام قلبم قوت گرفت وزبانم بازشد وچون سكوت ولاجوابي

من به طول انجاميده بود آن دوبه غيظ وشدت مالاكام دوباره سوال نمودند كه خدا ومعبود

توكيست. به صورت وهيبتي مه صد درجه از اولي سخت تروشديدتر بود وازشدت غيظ صورتشان

سياه واز چشمهايشان برق آتش شعله مي زند وگرزها بالا رفت ومهياي زدن شدند. ومثل اول

نترسيدم وبه صداي ضعيف جواب گفتم كه معبود من خداي يگانة بي همتاست.

وآيه شريفه را كه در دنيا در تعقيب نماز صبح مداومت داشتم محض اظهار فضل براي آنها خواندم

كه خيال نكنند بني آدم فضلي وكمالي ندارند چنانكه روز اول بر خلقت بني آدم اعتراض نمودند

كه غير از فساد وخونريزي چيزي در آنها نيست وبا لهجه پس از تلاوت آية شريفه در جواب آنها

ديدم غضب آنها شكست وگرفتگي صورتشان فرو نشست حتي يكي به ديگري گفت: معلوم مي شو كه

اين از علماي سلام است سزاوار است كه بعد از اين به طور نزاكت از او سوال شود. ولي آن

ديگري گفت: چون مناط رفتار ما با اين شخص جواب سوال آخري است وآن هنوز معلوم نيست ما

بايد به مأموريت خود عمل نموده وظايف خود را انجام مي دهيم واين كه هر كه باشد عناوين

واعتبارات در نظر ما اعتباري ندارد. پس سوال نمودند: من نبيك (يعني پيغمبر تو كيست) ودر اين

هنگام تپش قلب من كمتر وزبانم بازتر وصدايم كلفت تر گرديده بود. جواب دادم نبي رسول الله

الي الناس كافه محمدبن عبدالله خاتم النبيين وسيد المرسلين (ص) در اين هنگام غيظ وغضبشان

باكليله رفت وصورتشان روشن گرديد واز من هم آن ترس ووحشت نيز رفت.

من در اين فكر بودم كه جواب سؤالهاي بعدي آنها را چگونه بدهم كه ناگهان نعرة آنها همچون

صاعقه اي آسماني بلند شد كه بگو آنچه گفتي از كجا گفتي نظر كردم كه چشمي نبيند چنان صورت

خشمگين را چشمها بر گشته وسرخ شده همچون شعلة آتش وصورت سياه شده ودهان باز همچون

دهان شتر دندانهاي بلند وزرد و گرزها را بلند نموده مهياي زدن هستند ومن از شدت وحشت

واضطراب از هوش بيگانه شدم. ودر آن حال كانه ملهم شدم وبه صورت ضعيفي جواب دادم ودر

حالي كه از ترس چشمم را خوابانده بودم. ذالك امرهداني الله اليه . و از آنها شنيدم كه گفتند .

نُم . نومه العروس و رفتند . و من با همان حال گويا به خواب رفتم . و يا بيهوش بودم ولي حس

كردم كه از آن اضطراب راحت شدم . پس از برهه اي كه به حال آمدم و چشم باز نمودم و چشم

باز نمودم خود را در حجرة مفروشي ديدم و جوان خوشرو و خوش مو و خوشبويي را ديدم كه سر

مرا به زانو نهاده و منتظر به حال آمدن من است و من براي تأدّب و تواضع برخاستم و به آن جوان

سلام نمودم و او هم تبسمي نموده برخاست و جواب سلام داده و با من معانقه و مهرباني نموده و

گفت : بنشين كه من نه پيغمبرم و نه امام و نه ملك بلكه حبيب و رفيق تو هستم . پرسيدم : شما كه

هستيد و اسم تو چيست و حسب و نسب خو را به من بگو و زهي توفيق كه تو رفيق من باشي و من

هميشه با تو باشم . گفت اسمم هادي است يعني راهنما و يك كنيه ام ابوالوفا و ديگري ابو تراب

است و من بودم كه جواب آخري را به دل تو انداختم و تو گفتي و خلاصي يافتي و اگر آن

جواب نگفته بودي با آن عمود مي زدند كه جاي تو بر آتش مي شد .

گفتم بگو تو از كجا با من آشنا شدي و حال آنكه من با تو سابقه اي ندارم و با اين همه عشق مفرطي

كه به تو دارم ، فراق تو را مساوي با هلاكت خود مي دانم ، گفت من از اول با تو بوده ام و

مهرباني داشته ام اما محسوس تو نبوده ام چون ديدة تو در جهان مادي چندان بينايي نداشته من

همان رشته محبت و ارتباط تو به علي بن ابيطالب و اهل بيت پيغمبر هستم ، ار او در تو به قدر

قابليت تو ، و از اين رو اسم من هادي است ولي نسبت به تو . او هادي همه پرهيزگاران است و من

همان تمسّك و وابست تو است و از تو هيچ جدايي ندارم مگر اين كه تو خود را به هوسمايي از

من دور داري و چه اين كه كنيه من ابوالوفا و ابوتراب شده است رفتار توست بر طبق قول و وعده

ها غالباً و حتي الامكان و تواضع توست براي مؤمنين سپس او رفت و گفت تا كمي استراحت كني

من به پيش تو خواهم آمد تنها كه ماندم به فكر احوال خود و بيانات مادي فرو رفتم ديدم حقيقتاً

حالات و رفتارهاي آدمي در جهان مادي خوابي است كه ظاهر و مرئي مي شود . و كلام ذوالقرنين

در ظلمات كه هر كه از اين ريگ بردارد به روشنايي رسيد پشيمان است و هر كس كه بر نداشت نيز

پشيمان خواهد بود ، كنايه از همين دو حال انسان خواهد بود ، در دنيا و آخرت كه هر كس به

اندازه اي افسوس دارد . در همين افكار بودم كه يادم آمد شايد خانواده ام براي من كاري كنند تا

نوايي براي من شود به همين دليل به صورت طيري در منزلم به روي شاخه درختي نشستم و به

كردار و گفتارهاي زن و اولادم و خويشان و آشنايان كه جمع شده بودند و به قول خودشان براي

من خيرات مي كردند و آش و پلو ساخته و روضه خواني داشتند و فاتحه هاي دروغين مي

خواندند نظر داشتم . ديدم كارهايشان مفيد به حال من نيست چون روح اعمال و قصد اصلي شان

آبرومندي خودشان است و از اين جمعيت يك فقير گرسنه را به طعام خود دعوت نكرده بودند

مدعوين هم قصدشان فقط خوردن غذا و ديگر كارهاي شخصي بودند استرحامي براي من و نه

گريه اي براي حسين بن علي (ع) و اگر نقصي در خدمات پيدا مي شد بد مي گفتند به مرده و

زنده . و اگر اهل بيت هم گريه اي داشتند و اندوهگين بودند فقط براي خودشان بود كه چرا بي

سرپرست مانده اند و بعد از اين براي آنها چه كسي تهيه معاش و زندگاني مي كند و چنان به

شخصيات دنيا بي خود غرق اند كه نه يادي از من و نه يادي از مردن و آخرت خود مي كنند . كه

نه اين كاسه بر سر من تنها شكسته و براي آنها نيست و كانه در مردن من خدا بر آنها ظلمي نموده

اين همه چون و چرا مي كنند و من با حال يأس و سر شكستگي به قبرستان و قبر خود مراجعه

نمودم و نزديك بود كه بر اهل و اولاد خود نفرين كنم ولي حقيقت علم مانع شد كه همين يك قوز

براي آنها بس است و قوز بالاي قوز نباشد و از سوراخ قبر داخل شدم ديدم هادي آمده است و به

من رو كرد و گفت آيا در دنيا چنين فكر مي كردي كه خوانواده ات با تو چنين كنند . به راستي

چرا من فكر چنين لحظه هايي را نمي كردم و اين است عاقبت همه ما ولي اين يك نوع از شكنجه

هاي راه بود .

ادامه دارد....................